Ebu Düllâme Abbasi hükümdarlarına çok güzel bir kaside yazınca, Halife :


           - Çağırın şairi gelsin, der, ihsanda bulunalım…


Şairi çıkarırlar huzura. Halife sorar:


           -Kasiden çok güzel olmuş, caize olarak ne istersin?


Şair şöyle bir etrafındaki kalabalığa süzer ve der ki:


           -Sultanım, kulunuz bir av köpeği ister.


Herkes şaşkındır. Sen sultanın huzuruna çık, dile benden ne dilersen desin, bir av köpeği iste! Olacak iş değil mi bu?


Halife:


           - Verdik gitti, der şaşırarak, istediğin av köpeği olsun.


 Şair kapıya yönelmiştir ki, bir ara dönüp sorar:


          - Fakat efendim. Ava ne ile gideceğim?


          - Haklısın, der Halife, bir de at versinler.


Bir iki adım atan şair tekrar döner ve, boynunu büker:


          - Şey efendim, ata nasıl bineceğim?..


Güler Halife:


          - Doğru, güzel bir eyer takımı da versinler.


          - Efendim, ata kim bakacak?


          - Bir de seyis versinler…


Bir iki adım daha atar bizimki:


          - Sultanım, diyecektim ki, bu seyisi nerede yatırayım?


          - Bir de köşk versinler.


Şair tekrar döner geriye:


          - Bu kadar insanı bu köşkte ne ile geçindireyim?


          - 1000 altın da harçlık versinler…


Ebu Düllame bir kez daha geriye dönecektir ki, halife Mehdi ondan önce davranır:


         - Bak şair efendi, masraf idaresine bir kethüda, hesap tutmaya da bir katip istersen av köpeğini geri alırım ha!..

bir hükümdar bile istemesini bilene bu kadar ihsanda bulunurken. ALEMLERİN RABBİ BİZ KULLARINA ELBET İSTEMESİNİ BİLİRSEK İSTEDİĞİMİZİ VERECEKTİR. SAKIN DEMEYİNKİ ÇOK İSTEDİM VERMEDİ. EĞER İSTEDİĞİMİZDE VERMEYECEK OLSAYDI İSTEMEYİ BİZE VERMEZDİ. sanırım son yazdıklarım anlaşıldı..

sa.çok güzel bir hikaye etkilendim inanın.sağolasın kardeş